Crisiscommunicatie ten huize Lesl, toen Kathleen mij zondag in tranen opbelde. Conclusie: Het zit er goed mis op de stage in Australië. Heel erg uitweiden kan ik echter niet, om de simpele reden dat niemand mij verder nog gecontacteerd heeft. Ik mocht opvangen en ervoor zorgen dat de juiste mensen gebeld werden, maar mij laten weten dat ze dan ook daadwerkelijk ermee bezig zijn, was teveel gevraagd. Kathleen is ook een van mijn beste vrienden, dus ik weet graag dat alles in orde komt met haar, maar blijkbaar wordt vriendschap in zulke zaken over het hoofd gezien. En dat vind ik maar heel jammer.
maandag 14 april 2008
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Sommige dingen lossen zichzelf wel op ;-)
Je kan misschien een mailtje sturen naar de hulplijn met de vraag: 'Hoe communiceert ik efficiënt met mijn docenten?'
Geen nieuws is goed nieuws lesl!
Net Kathleen meer dan een uur aan de telefoon gehad. Papa gaf me de telefoon door, al zat ik wel op de pot. Daar heb ik me dan ook al die tijd bevonden, verhuizen zat er niet echt in. Kathleen wist te zeggen dat je daar aambeien van kunt krijgen. Jawadde. Terug naar de feiten.
Het gaat alweer een pak beter met Kathleen en Jana. Maar er moet nog vanalles geregeld worden. Belangrijkste is het visum, zodat ze ter plekke wat kunnen werken en geld verdienen om rond te komen. Het was goed van je te horen, Kathleen.
Een reactie posten