Hoorngesprekken

Opnieuw bracht ik een dag door op het secretariaat. De telefoontjes waren deze keer wel iets minder aangenaam. Zo heb ik twee mensen gehad die tegen me riepen en een daarvan vroeg na afloop ook mijn naam. En helemaal op het einde kreeg ik een bizarre man aan de lijn. Ik weet niet volledig zeker of hij zat was, maar articulatie was alleszins niet zijn sterkste kant. Hij beweerde iets van dat alle zalfjes voor de huid zouden werken en dat we dat uiteindelijk zelfs niet meer nodig zouden hebben omdat we allemaal zouden blijven leven. Ja, ik kan er ook niets uit opmaken. Nadat ik de hoorn inlegde, besefte ik dat ik wel iets grofs eruit heb geflapt. Hij zei: "Klinkt gek hé, wat ik allemaal zeg. Maar ik ben niet gek hoor." Waarop ik: "Dat bepaal ik niet of u gek bent." Het was nochtans niet slecht bedoeld.