Preperikelen

Een stage schuiven ze niet onder je deur. Mijn verhaal start hier. Mijn buikgevoel vertelde altijd al dat ik graag bij Libelle mijn stage zou lopen. Helaas vond meneer Wilfried dat niet zo’n goed idee. (Voor alle duidelijkheid er zijn no hard feelings tegenover meneer Wilfried. Dat is al lang vergeven en vergeten.) Daarna sloeg de twijfel toe, maar uiteindelijk heb ik dan toch Libelle gecontacteerd. En gelukkig maar, want ik mocht op gesprek. Hartstilstand troef toen ik wist dat ik nooit op tijd zou aankomen op de redactie. Vertrouw nooit op Mappy-plannetjes! Ik kwam maar liefst een half uur later aan. Op sollicitatiegesprekken is dat toch de doodsteek, nietwaar? Ondertussen had ik wel al getelefoneerd om mee te delen dat ik de afspraak niet zou halen. Ik kan je zeggen dat ik mijn tranen serieus moest bedwingen. Dat uitgerekend mij, ultrastipte lesl, dat overkwam. Dat was meteen een van mijn voorbereide goede eigenschappen die ik van mijn lijstje kon schrappen… Op de redactie maakte ik kennis met Carine, mijn toekomstige stagementor. Ze nam me even apart en vroeg me naar mijn motivatie en schrijfstijl. Ze vertelde me ook dat het met de vorige stagiaire van de KHM blijkbaar niet goed was afgelopen. Bemoedigend. Daarna mocht ik al even de sfeer opsnuiven op de redactie. Ik nam plaats op de stagiairestoel en mocht twee korte berichtjes schrijven. De volgende dag kreeg ik bericht dat mijn tekstjes best goed waren en er nog twee kandidaat-stagiairs overbleven. Ze vroegen me dan een Duitse tekst naar een Libelle-artikel om te zetten. Enkele dagen later had ik prijs. Ze hebben mij gekozen, iets dat me zelfs nu nog moeilijk te vatten valt. Wat een preperikel!