Disney-avontuur - Dag 2

Nog een kwartiertje, besloten Kathleen en ik toen de wekker ging. De eerste bezigheid op zaterdagochtend was het ontbijtbuffet. En wat voor een. Je kon er alles vinden wat je wou: warme chocolademelk, cornflakes, fruit, broodjes, toastjes, roerei, koffiekoekjes... Niets ontbrak. Met gevulde maag gingen we dan op zoek naar Videopolis waar het interview met Tom Fitzgerald zou plaatsvinden. Kathleen besloot echter eerst de nabijgelegen attractie uit te testen: de Space Mountain. Een beetje teveel actie voor mij zo vroeg op de dag, dus ondertussen maakte ik wat kiekjes van de omgeving. Een superenthousiaste Kathleen kwam er net op tijd weer door om onze geïnterviewde op te zoeken. Wat echter bleek was dat we een uur te vroeg op post waren. Onze rondetafelinterviewsessie was pas om 11:20. Na tien seconden van ontzetting omdat we voor niets vroeg uit bed waren gekropen, liepen we weer naar buiten. Ik moest nu ook maar eens mee in de Space Mountain besloot Kathleen. Vraag me niet waarom ik me heb laten overhalen, maar dat heeft vast iets met mijn softe kant te maken. En met het leugentje om bestwil van Kathleen. Want toen ik vroeg of het ding overkop ging, kreeg ik een ernstige nee van haar kant. Dat gaat dus wél overkop. Jeetje, ik ben er belabberd uitgekomen en had nood eventjes neer te zitten. De ganse rit zat Kathleen te lachen naast mij. Ik kon me niet vast genoeg houden en was zo bang dat ik maar weinig van het lichtspektakel heb gezien. Een zonde volgens Kathleen, een oerinstinct volgens mij. Half terug mezelf stelde ik samen met Kathleen en nog een andere Franstalige journalist enkele vragen aan Tom Fitzgerald. Het ging er echt officieel aan toe. We werden verwittigd dat er slechts tijd was voor nog één vraag en als we iets ongepast zouden zeggen, zouden we vast en zeker op de vingers getikt worden door de bijzittende meneer. Maar het was toch een verrijkende ervaring.

De middag bracht vrije tijd. We hebben op de caroussel gezeten, over Nooitgedachtenland gevlogen, een soft boottochtje gemaakt enzovoort. Voor de wilde attracties Indiana Jones and the Temple of Peril en de Big Thunder Mountain heb ik gepast, op voorwaarde dat ik op een filmpje zou verklaren dat ik een softie ben. Een woord is een woord en dat beeldmateriaal verschijnt hier hopelijk binnenkort op mijn blog. Wie weet zijn er nog wel enkele beeldfragmentjes die de moeite waard zijn. Het middageten hebben we genuttigd in het Agrabah Café, een mooie locatie volledig in stijl van de Disney-klassieker Aladdin. Gelukkig konden we een bon inruilen of we waren alweer 48 euro armer. We konden kiezen uit een Oosters getint buffet. In de namiddag ergens volgde nog de attractie van Pirates of the Caribbean - familiepret met bootjes in het water. Heel veel hou ik niet van water en ook niet van bootjes die beslissen naar beneden te glijden. Hilarische momenten voor Kathleen, ook vastgelegd op foto. Dezelfde dag ben ik ook nog in The Tower of Terror geraakt. Het was geen eenvoudige overtuigingsklus voor Kathleen, maar opnieuw is het haar gelukt. Dat was dan ook meteen de laatste keer. Vreselijk vond ik het. Met een bediendenlift naar beneden storten is niet meteen mijn doorsnee plezierritje. Weeral goud waard voor de Disney-camera's. Gelukkig ben ik er niet zo lichamelijk van ondersteboven geweest. Half bekomen snelden we richting Main Street, want het was tijd voor de Once upon a Dream Parade. Normaalgezien zouden er gereserveerde plaatsen zijn geweest, maar die hebben Kathleen en ik alleszins niet gevonden. Tegen zes uur waren we ook uitgenodigd voor de Candleabration, het moment waarop Mickey Mouse en zijn vriendjes de lichten aansteken in het park. Als pers mochtten we dat van op de eerste rij meemaken. De securityman vroeg zelfs de omschouwers ons door te laten. Je kan toch niet ontkennen dat dat eens fijn is mee te maken.

Geloof het of niet ook 's avonds was er weer een diner. Om acht uur werden we verwacht in Café Mickey in Disney Village. Het restaurant staat ervoor bekend regelmatig bezoek te krijgen van Disney-figuurtjes. Dat brengt natuurlijk ook heel wat gezinnen naar daar. En bijna elke vijf minuten gaat er een verjaardagsalarm af. Horendol werden we. Op een gegeven moment stonden ook alle obers op tafel te dansen. En een hele avond lang bleven ze even vriendelijk, zelfs toen ik een glas wijn omverwierp. Dat verdient toch enig respect. Voorgerecht, hoofdgerecht en dessert later zaten Kathleen en ik gevuld als een kalkoen op Kerstmis. Amai. Tegen middernacht vonden we onze hotelkamer weer. Ik nam nog even een douche, maar toen ik eruit kwam lag Kathleen al bijna te ronken. Het duurde niet lang alvorens ze lag te slapen alleszins. Dat komt van al die wilde attracties natuurlijk.