Poll 1

Vier blogbezoekers zouden hun survivalhandtas meenemen naar de stageplek. Maar deodorant en zakdoekjes zijn ook niet onmisbaar. Dat heimwee in zo'n periode kan toeslaan wordt duidelijk door de twee stemmen die uitgingen naar het fotootje van tante Lut en nonkel Wilfried. Een eenzaat zou toch nog op de redactie het boek 'Schrijven voor Dummies' op zijn bureau laten rondslingeren.

Netwerking

Ik ken zeker nog niet iedereen op de redactie, maar toch zitten er al enkele namen in mijn hoofd: Carine, Yasmina, Christel, Ditte, Nathalie, Sofie, Pauline, Herte, Wendy, Laura, Lies, Anne-Catherine, An, Ellen, Maria, Cecilia, Monique... Op naar meer.

De eerste stagedag

Vandaag was het voor velen de eerste stagedag, zo ook voor mij. Rond negen uur werd ik verwacht op de personeelsdienst. Te laat komen kon ik me niet permitteren dus stipte ik zat op tijd op de bus. Eerst passeerde ik langs Karin Ghys. Zij legde mij het badgesysteem uit en zorgde ervoor dat iemand mij onthaalde eens ik op de vierde verdieping kwam. Die persoon was Lies, van het secretariaat. Zij meldde me dat Carine - en de meerderheid van de redactie overigens - nog niet aanwezig was. Peter, de helpdesk-man, werd erbij gehaald zodat ik toch al de technische knepen van het vak kon aanleren. Ik kan nu inloggen, mails versturen, correct opslaan... Alles onder voorbehoud natuurlijk.

Nadien had Lies een eerste werkje voor mij. Wegens de drukte op de redactie zat er niets anders op dat ik de te versturen Libelles in orde zou maken. Het etiket op de enveloppe, een tijdschriften-stempel erop, de Libelle erin en toeplakken. Weet niet hoeveel keer ik het heb gedaan, maar vast wel ettelijke malen. Op een gegeven moment dacht ik zelfs dat ik de stempel vernield had, maar blijkbaar blokkeert dat spel al eens. Taak twee bestond erin alle kranten door te nemen op zoek naar interessante berichten die bruikbaar kunnen zijn voor onder andere de rubrieken Blocnote en Body&Soul. Na de middag verdwijnen die kranten nogal snel, dus dit is best een ochtendwerkje. Ik kwam trouwens een UG'tje van Kathleen tegen in Het Nieuwsblad. Bij het kopiëren zag ik een heel woud aan papier uit het toestel komen. Christel onderbrak mijn nieuwsgaring voor een dringende klus bij de lay-out. Voor Maria moest ik enkele Indesign-bestanden afdrukken. Later op de dag kon ik beginnen aan het 'echte werk'. Heb voor deze week een stapeltje van vijf boeken liggen die ik voor de rubriek Hulplijn in een kortje mag gieten. En jawel, het voelde goed volzinnen te typen!

Rond vijf uur trok ik naar huis. De bus was er net dus dat ging vlotjes. Morgen neem ik plaats aan een ander bureau. Ben benieuwd wie mijn buurvrouw wordt. En er is ook een verrassingsontbijt voor een collega die vijf jaar in dienst is. Dat is misschien een goede gelegenheid om wat nieuwe mensen te leren kennen.

Disney-avontuur - Dag 3

De laatste magische dag. Zondagmorgen begon, net zoals de dag ervoor, iets te vroeg. Nog een halfuurtje, besloten Kathleen en ik deze keer. We konden het ons permitteren, want we hadden de rest van de dag vrij. De eerste halte was The Tower of Terror. Kathleen kreeg er maar niet genoeg van. Ik wel en keek toe hoe verschillende krijsende groepjes mensen naar beneden stortten. Nadien ging Kathleen de nieuwe uitdaging aan van de Rock 'n' Roll Coaster avec Aerosmith. Volgens Kathleen zelf helemaal niets voor mij. De wijsheid komt met de dagen, nietwaar? Tijdens die wilde rit, verkende ik de rest van het park. De indoor achtbaan Crush's Coaster had al een wachttijd van vijfenzeventig minuten. Ook bij The Tower of Terror stond de wachttijd op een gegeven moment op zestig minuten. Laagseizoen? Hebben we alleszins niets van gemerkt. Volk dat daar was.

's Middags werden we verwacht in een steakhouse in Disney Village. Je raad het al: eten geblazen. Veel hebben we niet naar binnen gekregen, maar het dessertbuffet konden we nu toch niet negeren. Met als gevolg dat zowel Kathleen als ik nadien allebei het toilet moesten opzoeken. Tijdens ons laatste uurtje in de magische Disney-wereld zijn we op souvenierjacht gegaan. Dat hoort er nu eenmaal bij. Wat een assortiment! Maar we zijn braaf gebleven. Slechts één ding voor onszelf en één ding voor iemand anders. Als dat geen discipline is. In het station van Marne-la-vallée haalden we onze bagage op en kocht Kathleen een vrouwenblaadje waardoor ze meer te weten kwam in verband met haar liefdesleven. Voor de verdere informatie daaromtrent moet je dan ook bij haar zijn. De TGV was op tijd en al gauw spoorden we richting Brussel-Zuid. De bittere realiteit van het Belgische spoornet was zelfs echter op zondagavond nog voelbaar. Dan zit je op een IC en krijg je een volledig boemelgevoel. Traag dat die trein was. Het moment kwam er toch nog en in Antwerpen-Berchem nam ik afscheid van Kathleen. Hopelijk viel ze niet in slaap en raakte ze de dag erop nog op tijd op haar stageplek. Ik heb van de dag nadien gebruik gemaakt weer even in de dagelijkse realiteit te duiken en me voor te bereiden op wat morgen volgt: mijn eerste stagedag op de redactie van Libelle.

Disney-avontuur - Dag 2

Nog een kwartiertje, besloten Kathleen en ik toen de wekker ging. De eerste bezigheid op zaterdagochtend was het ontbijtbuffet. En wat voor een. Je kon er alles vinden wat je wou: warme chocolademelk, cornflakes, fruit, broodjes, toastjes, roerei, koffiekoekjes... Niets ontbrak. Met gevulde maag gingen we dan op zoek naar Videopolis waar het interview met Tom Fitzgerald zou plaatsvinden. Kathleen besloot echter eerst de nabijgelegen attractie uit te testen: de Space Mountain. Een beetje teveel actie voor mij zo vroeg op de dag, dus ondertussen maakte ik wat kiekjes van de omgeving. Een superenthousiaste Kathleen kwam er net op tijd weer door om onze geïnterviewde op te zoeken. Wat echter bleek was dat we een uur te vroeg op post waren. Onze rondetafelinterviewsessie was pas om 11:20. Na tien seconden van ontzetting omdat we voor niets vroeg uit bed waren gekropen, liepen we weer naar buiten. Ik moest nu ook maar eens mee in de Space Mountain besloot Kathleen. Vraag me niet waarom ik me heb laten overhalen, maar dat heeft vast iets met mijn softe kant te maken. En met het leugentje om bestwil van Kathleen. Want toen ik vroeg of het ding overkop ging, kreeg ik een ernstige nee van haar kant. Dat gaat dus wél overkop. Jeetje, ik ben er belabberd uitgekomen en had nood eventjes neer te zitten. De ganse rit zat Kathleen te lachen naast mij. Ik kon me niet vast genoeg houden en was zo bang dat ik maar weinig van het lichtspektakel heb gezien. Een zonde volgens Kathleen, een oerinstinct volgens mij. Half terug mezelf stelde ik samen met Kathleen en nog een andere Franstalige journalist enkele vragen aan Tom Fitzgerald. Het ging er echt officieel aan toe. We werden verwittigd dat er slechts tijd was voor nog één vraag en als we iets ongepast zouden zeggen, zouden we vast en zeker op de vingers getikt worden door de bijzittende meneer. Maar het was toch een verrijkende ervaring.

De middag bracht vrije tijd. We hebben op de caroussel gezeten, over Nooitgedachtenland gevlogen, een soft boottochtje gemaakt enzovoort. Voor de wilde attracties Indiana Jones and the Temple of Peril en de Big Thunder Mountain heb ik gepast, op voorwaarde dat ik op een filmpje zou verklaren dat ik een softie ben. Een woord is een woord en dat beeldmateriaal verschijnt hier hopelijk binnenkort op mijn blog. Wie weet zijn er nog wel enkele beeldfragmentjes die de moeite waard zijn. Het middageten hebben we genuttigd in het Agrabah Café, een mooie locatie volledig in stijl van de Disney-klassieker Aladdin. Gelukkig konden we een bon inruilen of we waren alweer 48 euro armer. We konden kiezen uit een Oosters getint buffet. In de namiddag ergens volgde nog de attractie van Pirates of the Caribbean - familiepret met bootjes in het water. Heel veel hou ik niet van water en ook niet van bootjes die beslissen naar beneden te glijden. Hilarische momenten voor Kathleen, ook vastgelegd op foto. Dezelfde dag ben ik ook nog in The Tower of Terror geraakt. Het was geen eenvoudige overtuigingsklus voor Kathleen, maar opnieuw is het haar gelukt. Dat was dan ook meteen de laatste keer. Vreselijk vond ik het. Met een bediendenlift naar beneden storten is niet meteen mijn doorsnee plezierritje. Weeral goud waard voor de Disney-camera's. Gelukkig ben ik er niet zo lichamelijk van ondersteboven geweest. Half bekomen snelden we richting Main Street, want het was tijd voor de Once upon a Dream Parade. Normaalgezien zouden er gereserveerde plaatsen zijn geweest, maar die hebben Kathleen en ik alleszins niet gevonden. Tegen zes uur waren we ook uitgenodigd voor de Candleabration, het moment waarop Mickey Mouse en zijn vriendjes de lichten aansteken in het park. Als pers mochtten we dat van op de eerste rij meemaken. De securityman vroeg zelfs de omschouwers ons door te laten. Je kan toch niet ontkennen dat dat eens fijn is mee te maken.

Geloof het of niet ook 's avonds was er weer een diner. Om acht uur werden we verwacht in Café Mickey in Disney Village. Het restaurant staat ervoor bekend regelmatig bezoek te krijgen van Disney-figuurtjes. Dat brengt natuurlijk ook heel wat gezinnen naar daar. En bijna elke vijf minuten gaat er een verjaardagsalarm af. Horendol werden we. Op een gegeven moment stonden ook alle obers op tafel te dansen. En een hele avond lang bleven ze even vriendelijk, zelfs toen ik een glas wijn omverwierp. Dat verdient toch enig respect. Voorgerecht, hoofdgerecht en dessert later zaten Kathleen en ik gevuld als een kalkoen op Kerstmis. Amai. Tegen middernacht vonden we onze hotelkamer weer. Ik nam nog even een douche, maar toen ik eruit kwam lag Kathleen al bijna te ronken. Het duurde niet lang alvorens ze lag te slapen alleszins. Dat komt van al die wilde attracties natuurlijk.

Disney-avontuur - Dag 1

Met mijn nieuwe trolley vertrok ik op tijd richting station. Mijn voorzorgen waren gegrond, want de trein had twintig minuten vertraging. Ik zag dan ook meteen mijn aansluiting voorbij razen - die IC's krijgen ook altijd voorrang. Tijdens mijn boemelrit zag ik enkele vreemde figuren in- en uitstappen. In het station van Brussel-Zuid wemelde ook heel wat volk. Gelukkig kwam daar uiteindelijk ook een Kathleen tevoorschijn. Samen kochten we een lekker broodje en zochten we de Disney-vertegenwoordiger op. Kathleen kreeg meteen een grote gepersonaliseerde persmap toegestopt. Daarna maakten we kennis met de TGV-man en de andere journalisten en hun partners. We werden vergezeld door een journalist van La Dernière Heure en een van Ciné Télé Revue. Na een halfuurtje op de TGV werden we verwacht in de bar waar we allemaal getrakteerd werden door de TGV-man. Rond zes uur 's avonds kwamen we aan in het station van Marne-la-vallée. Bij het inchecken in Disney's Hotel New York bleek dat Kathleen en ik kamer 2223 zouden delen, maar elk had wel zijn eigen grote bed. De minibar leek ons ook zeer interessant, maar ons enthousiasme trok dadelijk weg door de prijsindicatie...

De Disney-vertegenwoordiger leidde ons naar de persconferentie van de Executive Vice President en Senior Creative Executive van Disney Imagineering Tom Fitzgerald (een grote meneer van de afdeling die instaat voor de attracties in de verschillende themaparken, nvl.), die plaatsvond in het Walt Disney Studios Park. Samen met andere Europese journalisten kwamen we meer te weten over de nieuwe attractie The Tower of Terror. Daarna kregen we een rondleiding in de attractie en mochten de dapperen onder ons een eerste poging wagen. Daar bevond ik mij niet onder. Ik zag het niet zitten sneller dan de zwaartekracht naar beneden te vallen. Terwijl Kathleen een tweede maal in de attractie ging, sloeg ik wat champagne achterover. Na de receptie wachtte ons een heerlijk buffet. Daar heb ik verrukkelijke vegetarische lasagne gegeten! Animatie was er ook voorzien. Een van de Tower of Terror-piccolo's griezelde nog wat na aan onze tafels en een goochelaar bracht ons een wijsheid bij over onszelf aan de hand van een tarotkaart die we trokken. Hij moest wel eerst raden welke we in ons hoofd hielden, maar dat lukte hem wonderwel. Ik koos voor Le Monde. Blijkbaar de beste kaart uit het spel en dat zou betekenen dat ik steeds voor de beste dingen kies. Ik kan deze wijsheid voorlopig nog bevestigen noch ontkrachten. De tijd was gauw om en rond elf uur zochtten Kathleen en ik onze hotelkamer op. Er werd nog wel wat nagekeuveld, maar al bij al werd het niet heel erg laat. De planning beloofde ons de volgende dag weer een heleboel nieuwe avonturen en daar wilden we toch ook wel fris van kunnen genieten. Hoe we er echter uitzagen die volgende morgen lees je in mijn volgende blogbericht.

Once upon a Lifetime

Het voorbije weekend was een ontzettend unieke belevenis! Niet alleen mocht ik van de voordelen van de persbadge genieten, maar tegelijkertijd kuierde ik door de straten van Disneyland Resort Paris - toch een van de meest magische plekken in Europa. Er is zoveel te vertellen, daarom zal ik beetje bij beetje het hele verhaal uit de doeken doen hier op mijn blog. Kathleen, dankjewel om deze ervaring met mij te willen delen.

Op persreis

Zo meteen trek ik op avontuur naar Parijs! Van boemel op IC op Thalys, eerst vergezeld door mijn trolley, daarna voeg ik me samen bij Kathleen. Rond 18:00u zouden we aankomen in Disneyland. Daar checken we dan in Disney's Hotel New York. Er staat echter al een boel op het programma vandaag, waaronder de opening van de nieuwe attractie The Tower of Terror. Daarna nog een diner en voor de rest wat gezellig keuvelen met Kathleen, geloof ik. Ik ga er het beste van maken. Toch zal ik jullie missen!

Telefoonblues

Zin in een uitdaging? Probeer dan zeker eens je stagementor te contacteren. In mijn geval heb ik om en bij de vijftien maal aan de telefoon gehangen. Volgens mij is er iets mis met haar telefoonnummer, want anders heb ik geen verklaring voor mijn technische moeilijkheden. Op een - al zeg ik het zelf - zeer assertieve wijze ben ik er dan toch in geslaagd haar aan de lijn te krijgen.

De miserie van de werkende mens

Mijn dierbare Kathleen sms'te zopas met een verrassende vraag. In opdracht van haar stage bij Het Nieuwsblad mag ze van vrijdag tot zondag naar Disneyland trekken, vergezeld door één persoon naar keuze. Ik heb alles geprobeerd, maar heb geen vervanging gevonden om mijn werk dit weekend in het bejaardentehuis over te nemen. En zo moet de werkende mens alweer zijn verantwoordelijkheden opnemen...

Tijdelijke zenuwtempering

Ben zonet op de Libelle-redactie geweest. Ik had een afspraak met mijn eindwerkpromotor Yasmina El Messaoudi. Wat leuk! Heb meteen ook een rondleiding gekregen en kennis gemaakt met de collega's, de hoofdredactrice en de koffiemachine. Ik kijk ook al uit naar de zogenaamde dinsdagdrink. En er is ook een koffiekoekenkar die 's morgens passeert. Oef, ik ben toch wat op mijn gemak gesteld. Voor vandaag zijn mijn stagezenuwen een beetje getemperd, wat niet betekent dat ze vanaf morgen niet terug door mijn lijf gieren, maar toch. Hopelijk vinden ze me op de stageplek een even goeike als meneer Wilfried blijkbaar ervaart.

Pendelparaat

Er zijn klasgenootjes die al aan het pakken zijn, maar ook ik bereid me op mijn eigen manier voor op wat komen zal. Zo troseerde ik vandaag de woelige wind voor een Buzzypas. Nu kan ik met een gerust gemoed naar mijn stageplek pendelen. Als het me meezit en de site van De Lijn eens een keertje werkt, zal ik alle mogelijke bussen en trams die ik kan gebruiken voor mezelf op een rijtje zetten. Dat komt altijd van pas. Wie weet kweek ik zelfs wat oriëntatievermogen.

Preperikelen

Een stage schuiven ze niet onder je deur. Mijn verhaal start hier. Mijn buikgevoel vertelde altijd al dat ik graag bij Libelle mijn stage zou lopen. Helaas vond meneer Wilfried dat niet zo’n goed idee. (Voor alle duidelijkheid er zijn no hard feelings tegenover meneer Wilfried. Dat is al lang vergeven en vergeten.) Daarna sloeg de twijfel toe, maar uiteindelijk heb ik dan toch Libelle gecontacteerd. En gelukkig maar, want ik mocht op gesprek. Hartstilstand troef toen ik wist dat ik nooit op tijd zou aankomen op de redactie. Vertrouw nooit op Mappy-plannetjes! Ik kwam maar liefst een half uur later aan. Op sollicitatiegesprekken is dat toch de doodsteek, nietwaar? Ondertussen had ik wel al getelefoneerd om mee te delen dat ik de afspraak niet zou halen. Ik kan je zeggen dat ik mijn tranen serieus moest bedwingen. Dat uitgerekend mij, ultrastipte lesl, dat overkwam. Dat was meteen een van mijn voorbereide goede eigenschappen die ik van mijn lijstje kon schrappen… Op de redactie maakte ik kennis met Carine, mijn toekomstige stagementor. Ze nam me even apart en vroeg me naar mijn motivatie en schrijfstijl. Ze vertelde me ook dat het met de vorige stagiaire van de KHM blijkbaar niet goed was afgelopen. Bemoedigend. Daarna mocht ik al even de sfeer opsnuiven op de redactie. Ik nam plaats op de stagiairestoel en mocht twee korte berichtjes schrijven. De volgende dag kreeg ik bericht dat mijn tekstjes best goed waren en er nog twee kandidaat-stagiairs overbleven. Ze vroegen me dan een Duitse tekst naar een Libelle-artikel om te zetten. Enkele dagen later had ik prijs. Ze hebben mij gekozen, iets dat me zelfs nu nog moeilijk te vatten valt. Wat een preperikel!

IJsbraak

Het aftellen is begonnen. Op 30 januari 2008 begint mijn avontuur. Ik zal stage lopen op de redactie van Libelle. Daar had ik mijn zinnen op gezet en niemand - zelfs geen Wilfried Vanden Bossche - kon mij tegenhouden. Mijn stageperikelen krijg je hier te lezen. Dat de stage iets bijzonder is, voelen wij - alle journalistiekstudenten - al tot in onze tenen. Ik zal verschillende mensen missen. Sommigen trekken voor hun stage naar Australië, anderen naar Canada en nog anderen worden door een provinciegrens gescheiden. Maar bij mij telt het spreekwoord 'uit het oog uit het hart' niet. Bovendien bestaan er zulke dingen als weblogs, waardoor we elkaars voetstappen in het echte wereldje kunnen volgen. En voila, het ijs is gebroken.